Rosegarden

Wim De Roos, Menselijke Oplossingen

Tijdmachine

with 5 comments

Vijfenveertig jaar later en 1200 kilometer van huis zie ik iemand zitten die ik denk te herkennen. Het is zaterdagavond en ik ben met het gezin van mijn dochter in een restaurant in de bergen. Nadat ik gewend ben aan de directe omgeving zie ik verderop een man en een vrouw die afrekenen. Tegen mijn gezelschap zeg ik dat ik haar herken, het duurt even voordat ik het zeker denk te weten en als ze voorbijloopt zeg ik hardop haar naam. Ze loopt door. Vijf minuten later, nadat zij drie keer teruggekomen is naar de balie, het moest zo zijn zegt ze, spreek ik haar opnieuw aan, nu met haar achternaam. Ze is het en haar begeleider blijkt mij in het restaurant al gehoord te hebben maar dacht het verkeerd te verstaan. Hoe kan het dat je in een compleet vreemde omgeving zo wordt teruggeworpen op je eigen geschiedenis, je kunt je verleden blijkbaar niet ontlopen. Je moet natuurlijk wel je ogen en oren open houden, anders ontgaat het je!

Written by wimderoos

2 oktober 2012 bij 11:11 am

Geplaatst in Sub rosa

5 Reacties

Subscribe to comments with RSS.

  1. Mooi stukje Wim!

    wimaalbers

    2 oktober 2012 at 11:16 am

  2. Heel herkenbaar. Leuk!

    Henny Melker

    2 oktober 2012 at 12:45 pm

  3. Daar onderscheidt de mens zich nu door!!!

    Patrick

    2 oktober 2012 at 3:06 pm

  4. Mooi verhaal!

    Gerrit Jan Hendriks

    2 oktober 2012 at 3:16 pm

  5. Mooi geschreven Wim en heel herkenbaar.

    Bert Rorije

    3 oktober 2012 at 6:48 am


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: